W uprawie kukurydzy występuje niewielka liczba szkodników o dużym znaczeniu gospodarczym, czyli powodująca szkody nie tylko lokalnie. Jednym z nich jest omacnica prosowianka, której zasięg występowania obejmuje cały kraj. Jej występowanie w poszczególnych latach jest bardzo zróżnicowane. Dlatego też nie jest często uznawana za duży problem na danym polu.
Spis treści
Straty w kukurydzy na ziarno
Zagrożenie ze strony omacnicy prosowianki jest zdecydowanie większe w uprawie kukurydzy na ziarno. Wynika to z długości okresu przebywania roślin na polu oraz ze sposobu zagospodarowania biomasy. Kukurydza ziarnowa zbierana jest dużo później, w efekcie czego szkody powodowane przez omacnicę prosowiankę są dużo bardziej widoczne w postaci połamanych łodyg, czy też wyłamanych kolb. Na uszkodzonych kolbach pojawia się biała, charakterystyczna grzybnia Fuzariozy kolb, która z czasem przyjmuje barwę różową. Opisane zmiany wynikają ze szkodliwości pośredniej omacnicy prosowianki — miejsce jej żerowania na kolbie jest oknem dla infekcji grzybami chorobotwórczymi.
Chemiczne zwalczanie nie zawsze jest możliwe
Chemiczna eliminacja szkodnika przy pomocy insektycydów jest bardzo utrudniona, ponieważ wymaga wjazdu w pole w momencie jego wystąpienia. Wówczas wysokość kukurydzy zwykle przekracza 1,5 metra, czyli nie można stosować w niej środków owadobójczych przy pomocy zawieszanych lub ciąganych opryskiwaczy. Możliwy jest tylko wjazd opryskiwaczem samojezdnym dostosowanym do zabiegów w wysokich uprawach. Jeżeli pozwala na to park maszynowych, w ochronie przed omacnicą można wykorzystać insektycyd zawierający:
- acetamipryd
- acetamipryd + lamda-cyhalotrynę
- chlorantraniliprol
- lamda-cyhalotrynę
- spinosad
- tebufenozyd
- flupyradifuron + delatmetrynę
Tutaj: https://osadkowski.pl/srodki-ochrony-roslin/insektycydy–c-001119 znajdziesz dostępne środki do zwalczania szkodników.
Kiedy stosować środki owadobójcze?
Próg ekonomicznej szkodliwości jest uzależniony od kierunku użytkowania kukurydzy. W związku z większym negatywnym wpływem szkodnika na plon ziarna jest on niższy w kukurydzy na ziarno. Jeżeli na danym polu była uprawiana kukurydza, a odsetek uszkodzony roślin wynosił:
- 15% w przypadku uprawy na ziarno
- 30% w uprawie kukurydzy na kiszonkę
to zasadne jest zastosowanie środka owadobójczego.
Pomocna może być nie tylko historia pola, ale także lustracja roślin. Jeżeli na 100 kolejnych roślinach zostanie zaobserwowane 6 złóż jaj, to aplikacja środka owadobójczego jest również uzasadniona.
Jak zwiększyć skuteczność zabiegu owadobójczego?
Insektycydy zarejestrowane do zwalczania omacnicy prosowianki np. TopGun 050 CS wykazują wyższą skuteczność przy niższym pH cieczy roboczej. Dlatego też do zabiegu niezbędny jest dodatek PH OPTI PRO, który obniża ten parametr do optymalnego dla pyretroidów, czyli 5,0-6,0.
Zintegrowane podejście to podstawa
Skuteczna walka z omacnicą prosowianką wymaga nie tylko monitorowania i szybkiej reakcji chemicznej, ale przede wszystkim działań profilaktycznych. W zmianowaniu, uprawie uproszczonej czy dokładnym rozdrabnianiu resztek pożniwnych kryje się potencjał ograniczenia populacji szkodnika. Dlatego strategia ochrony kukurydzy powinna łączyć metody agrotechniczne, chemiczne oraz precyzyjne lustracje – tylko takie kompleksowe podejście pozwala ograniczyć straty i zabezpieczyć potencjał plonowania.
Omacnica pod kontrolą: od ścierniska po opryski samojezdne
Skuteczna ochrona kukurydzy przed tym szkodnikiem stawia przed plantatorami spore wyzwania, zwłaszcza na plantacjach ziarnowych, gdzie uszkodzenia mechaniczne otwierają drogę wtórnym infekcjom fuzaryjnym. Zwalczanie chemiczne bywa technicznie utrudnione ze względu na wysokość roślin i konieczność użycia opryskiwaczy samojezdnych, dlatego ewentualne insektycydy powinny być aplikowane punktowo, wyłącznie po przekroczeniu progów szkodliwości. Maksymalizację efektywności takich zabiegów zapewnia zakwaszenie cieczy roboczej, co wyraźnie poprawia działanie pyretroidów. Niemniej, absolutnym fundamentem wieloletniej walki z tym owadem pozostaje rygorystyczna higiena pola, oparta na głębokim i precyzyjnym rozdrabnianiu resztek pożniwnych.